Jan Koetsier
25-07-1956 | 09-09-2016

In de morgen van 9 september jl. bereikte ons het verdrietige bericht dat ons erelid van de kerkenraad, Jan Koetsier, die nacht overleden was. Een bericht, waarvan we wisten dat het zou komen, want Jan was erg ziek, maar toen het kwam gaf het toch een schok en groot verdriet. Een jaar van ziekte ging aan zijn overlijden vooraf, nadat bij Jan een hersentumor was geconstateerd. Jan ging toen, met Cobie aan zijn zijde, een periode van onzekerheid in, een tijd van behandelingen en behandelplannen. We leefden allen met hem en Cobie, en hun gezin, mee en werden vervuld van bewondering voor hoe Jan met zijn ziekte omging. Vastberaden als hij altijd is geweest, hield hij zelf de gemeente enkele keren middels een mededeling in de kerkdienst op de hoogte van hoe het met hem ging. En toen hij niet meer in staat was om de dienst van ouderling-kerkrentmeester te vervullen, vertelde hij dat zelf aan de gemeente.

Noodgedwongen nam Jan eind mei in de kerk van Midwoud afscheid van het ambt. Maar we lieten Jan niet uit het ambt gaan, zonder hem in diezelfde dienst te benoemen tot erelid van de kerkenraad. Dit gebaar was een bevestiging van en waardering voor de manier waarop Jan de gemeente gedurende vele jaren, in goede en in kwade tijden, heeft gediend. Een gebaar dat nog eens werd onderstreept doordat Aris Kool Jan een onderscheiding als blijk van waardering voor zijn kerkrenmeesterschap had opgespeld. Jan was de leider, doelgericht en vastberaden. Hij was ook degene die, samen met anderen, de koers uitzette naar de toekomst, en de gemeente op rustige en deskundige wijze meenam in de beslissingen die moesten worden genomen. Zo stond hij aan het begin van deze weg, een weg die hij zo graag ten einde toe was gegaan! Maar het mocht niet zo zijn. Zijn krachten werden minder en hij moest zich gewonnen geven. Hij deed het op voorbeeldige wijze, maar niet zonder pijn en verdriet. Het verdriet is groot nu hij ons door de dood afgenomen werd.

Op 15 september kwamen we met velen naar de kerk van Oostwoud, waar we afscheid van Jan namen in een overvolle kerk. “Noem het maar ‘Afscheid van een werelreiziger’”, had Jan gezegd, want zo zag hij zichelf. Zijn jaren bij de marine, zijn vele reizen daarna, samen met Cobie, zelfs nog een reis naar Bali in het voorjaar van dit jaar, hadden hem naar vele plaatsen op de wereld gebracht. Nu was zijn aardse reis ten einde en moesten we Jan laten gaan op zijn laatste reis. We gaven hem uit handen, en we deden dat in het vertrouwen dat hij is in de handen van de Levende God.

Als gemeente staan we om Cobie heen en leven we mee met haar en de kinderen en kleinkinderen, voor wie het leven nu zo geheel anders is geworden, omdat Jan er niet meer is. En Jan zullen we blijvend gedenken als de man die zich met hart en ziel aan het welzijn van de gemeente verbonden heeft. Zijn gedachtenis zij tot zegen.

Ds. Chris Mataheru