Einde aan een tijdperk

 

Op zondag 27 november 2016, Eerste Advent, namen we afscheid van het kerkgebouw van Midwoud. Op deze dag kwam er een einde aan een tijdperk. Eeuwenlang kwam hier de gemeente samen, ook nadat de kerk in de tachtiger jaren was afgebrand en er een nieuwe kerk werd gebouwd! Het was een uitgesproken indrukwekkend moment, toen na de zegen een aantal mensen (Lindy en Ilona, twee kinderen, voorop) verschillende attributen die het kerkelijk leven vertegenwoordigden de kerk uitdroegen. Menig traantje werd weggepinkt en dat is begrijpelijk, want een kerkgebouw waar de gemeente zovele jaren in is samengekomen verlaat je niet zonder emotie! In de dienst lazen we het bekende visioen van de volkeren die naar de Sion komen om zich te laten onderrichten door het woord van de Heer. In de preek werd daarover het volgende gezegd:

 

Het kan haast niet anders, dan dat we bij dat visioen vandaag ook denken aan hoe de eeuwen door hier in Midwoud en de omliggende dorpen, mensen vanuit hun huizen op weg zijn gegaan naar deze kerk. Als een ‘opgaan naar Jeruzalem’. Generaties lang, en tot op de dag van vandaag, zijn hier mensen gekomen, ze hebben hier geleefd, in goede en in kwade dagen, in de gemeenschap, onder het Woord van God. En altijd was dat komen van de gemeente ook omgeven met een heel bepaalde verwachting. Een verwachting die vaak in het consistoriegebed van de ouderling verwoord wordt: Dat Gods Woord ook deze morgen weer mag klinken en dat dat tot de harten door mag dringen. De verwachting dat we hier iets zouden horen, waar we verder mee zouden kunnen, de week in, en daarmee ook het leven weer in. Ja, zo was de gemeente hier. Gemeente van Christus. En nu, zoals de generaties opgingen naar dit huis van God, zo ziet Jesaja de volkeren opgaan naar Jeruzalem. En het is een prachtige profetie! De volkeren die opklimmen naar Jeruzalem. Als een rivier, die niet naar beneden, maar juist naar boven, niet bergafwaarts, maar bergopwaarts stroomt. Opgaan om te horen naar het Woord dat uitgaat van Gods mond. En dat ze zich daar op die berg van het huis van de God van Jacob laten onderrichten, aangaande de wegen Gods, opdat zij op hun beurt op zijn paden zouden wandelen.

 

Aan het opgaan van de gemeente naar het huis van de Heer in de kerk van Midwoud is nu een einde gekomen. Dat doet pijn. Maar het wil niet zeggen, dat aan het opgaan van de gemeente naar het huis van God een einde gekomen is! We blikten in dankbaarheid terug op wat de generaties voor ons ons hebben overgeleverd en blikken tegelijkertijd voorwaarts. We gaan moedig verder en we zullen als gemeente blijven samenkomen, al is het niet meer in deze kerk. Want wat ons ook ontvalt, de trouw van de Levende kent geen einde. Daarvan en daarmee leven wij, en dat houdt ons gaande. En daarvan was de Paaskaars het symbool, de Paaskaars die niet gedoofd, maar brandend de kerk uitgedragen werd.

 

Ds. Chris Mataheru

Write a comment:

*

Your email address will not be published.